گئدن یوخدو نامــــــه یازام ائللره
قضا ایشی منی سالیب چؤللره
آه چکــــــــرم گوز تیکره م یوللارا
جان وئرمه رم انتظاریم وارمنیـــم

نوشته شده توسط پادما در شنبه هفدهم دی 1390 | موضوع:

   عصبانی ام. خیلی زیاد. تا جاییکه خوانندگان وبلاگم سراغ دارند در این چند سال تنها سعی کرده ام داستان های کوتاهم را اینجا نویسم. نه ادعایی داشته ام و نه دارم. اما گاهی اوقات آنقدر عصبانی می شوم  که نمی شود همینجوری سر سری از کنار برخی چیزها گذشت. امروز عصبانی ام از دست بهرام بهرامیان و نویسنندگان سریال کفر آمیزش. بلی. کفر آمیز. نمی دانم چطور به پخش چنین خزعبلاتی مجوز داده می شود. نویسندگان و کارگردان نسبتا محترم این سریال در اولین فرصت خود را به یک روان پزشک کهرفی کنند لطفا. در ضمن فکر نکنید دارم زیادی تند می روم خیر آنقدر از دست این بیماران عصبانی ام که اگر همین الان پیشم بودند مطمئن نبودم می توانستم زیپ دهانم تا این بسته نگه دارم و بد و بیراه بارشان نکنم. خیلی دلم می خواهد بدانم هدف اینها از ساختن این سریالهای مزخرف چیست؟ نزدیکی به خدا؟ مواظب بودن در مورد اطرافیان و انتخاب دوستانمان؟ مومن بودن یا نبودن؟ چیست، به راستی هدفتان چه بود از این ناب بهرامیان؟

    اگر نزدیکی به خدا بود که فیلم را اینجوری تفسیر میکنم: یک خانواده ی خیلی مومن و خدا ترس که سرشان به زندگی خودشان بود و داشتند زندگی خودشان می کردند با اراده ی شیطان و نه خدا تک تک یا به روز بد گرفتار می شوند و یا می میرند! چرا؟ چون شیطان خواسته! و خدا هم که این وسط نعوذبالله کاره نیست که اصلا! شیطان خواست و اینها از هم پاشیدند. چرا خدا کمک نکرد؟ اصلا مگر ممکن است اراده ی شیطان بر اراده ی خدا پیشی بگیرد؟ حالا توی این سریال که میبینیم گرفته! پس چه فزقی میکند تا چه اندازه به خدا نزدیک باشیم. آخرش میمیریم در جوانی و می رویم بهشت تازه اگر آدم خیلی خوبی باشیم مثل فاطمه. اگر هم سارا گونه باشیم که در همان جوانی مهر جهنمان را می زنند و به فلاکت دنیوی و اخروی می رسیم.

   در مورد احتمال دوم باید به خدمت برسانم که این وسط چرا آدم خوبها بر آدم بدها غلبه نمی کنند و همیشه بدها خوب ها را هم بد می کنند؟ به علاوه چرا زندگی سارا با یک دوست مذکر از این رو به آن رو می شود؟ هدف اخلاقی از این بخش این بود که با جنس مخالف دوستی نکنیم؟ ببخشید کدام دختری به پسری با شرایط نیما که قصد ازدواج هم دارد نه می گوید؟ راستی این ماجرای دوستی با جنس مخالف کی تمام می شود؟ به خدا خسته شدیم از شنیدن این موضوع تکراری. تازه راه هم به جایی نبرد. تنها تاثیری که این فیلم ها داشت این بود که این ماجرای دوستی در کشور به شدت جا افتاد با سرعت  نور! از طرفی مگر بد بینی و سوءظن گناه نیست؟ اینجوری که شما دارید فیلم می سازید آقای بهرامیان انسان به زمین و زمان شک می کند که شاید این یارو همان شیطان پدر نیامرز باشد! من یکی که دارم به خودم هم شک می کنم والله! شاید شیطان هستم و نمی دانم!

   احتمال آخر مومن بودن یا نبودن، مسئله این است. توی بسیاری از فیلم ها می بینیم که شیطان همه اش جلوی راه آدم های خیلی مومن سبز می شود که دلیلش واضح است البته. افراد دیگر را می توان با چیزهای دنیوی و ساده هم فریب داد اما افراد خیلی مومن را فریب دادن سخت تر است و نیاز به نیرویی فرا طبیعی است. چه چیزی بهتر از خود شیطان! پس درسی که می گیریم این است مومن نباشید تا از شیطان بر حذر بمانید!

   آقای بهرامیان و گروه نویسندگان، کارتان آبروریزیست. افتضاح بزرگیست در تاریخ تلویزیون ایران. گند است به معنای واقعی کلمه. بی هدف و پوچ. و کفرآمیز. خدا می داند با این فیلمتان خواب راحت شب را بر چنر نفر حرام کرده اید و دلشوره ی کشنده در جان چند نفر انداخته اید. خدا می داند ایمان نیمه کور چند نفر را کور کرده اید. باشد که خداوند بخشنده و مهربان از سر تقصیراتتان بگذرد. الهی آمین.

   پی نوشت: دستم به آقای برامیان نمی رسید پس این نوشته ها نه غیبت است و نه بهتان. اگر به ایشان دست درسی داشتم زبان گفتارم شاید تلختر می بود. آرزو دارم ایشان این متن را بخوانند و آرزو دارم با جواب کوبنده شان بکوبند توی دهانم تا بلکه هم از خشمم کاسته شود و هم امیدوار بشوم به سینمای ایران.